Gry w pytania i odpowiedzi

Gry w pytania i odpowiedzi

Ten rodzaj gier nie wymaga prawie żadnych przyrządów czy rekwizytów, chociaż w pewnch wersjach ich nie wyklucza, i wykorzystuje naturalne zdolności dziecka do widzenia, słyszenia i mówienia. Słownictwo początkowo ograniczać się będzie do ciała oraz przedmiotów widzianych przez nauczyciela i ucznia. Jedyne potrzebne w tej grze rekwizyty to pacynka bądź lalka, chusta do zawiązywania oczu bądź zakrywania przedmiotów oraz pudełko, w którym umieszczane będą przedmioty.

Najprostszą formę gry w pytania i odpowiedzi można wykorzystać na początku nauki języka obcego, kiedy to dziecko jeszcze nie wie nic. Dowiadując się imienia pacynki czy lalki, która odpowiada na pytanie, nauczyciel pokazuje dzieciom znaczenie tego dialogu i pomaga im samodzielnie odpowiedzieć na pierwsze pytanie:

Nauczyciel: Jak masz na imię?

Kukiełka: Mam na imię kukiełka.

Teraz, pozwalając kukiełce, by zadała każdemu dziecku pytanie o imię, nauczyciel może pomóc dziecku dać pełną odpowiedź. Następnym krokiem jest sytuacja, w której dziecko samo trzyma kukiełkę, odgrywa jej rolę i pyta o imię kolejne dziecko. W ten sposób dziecko uczy się zarówno pytania jak i odpowiedzi, co pozwala mu na wzięcie aktywnego udziału w nauce. Ten schemat - nauczyciela używającego kukiełki do wprowadzania nowych zwrotów i wyrazów - może być wykorzystywany przez cały okres nauki. Można nawet uznać go za bardziej efektywny niż schemat, w którym kluczowa jest interakcja z żywym człowiekiem, ponieważ dziecku łatwiej wcielić się w rolę kukiełki niż innej żywej osoby. Znane są przypadki odmawiania przez nieśmiałe dzieci odpowiedzi na pierwsze pytanie zadawane przez nauczyciela, natomiast w przypadku kukiełki odmowa nie zachodziła. Zatem, nauczyciel może na początku użyć kukiełki, by zadać pytanie; następnie, dzieci używają kukiełki, by pytanie obiegło grupę. Na późniejszym etapie dzieci będą zadawać pytanie swemu sąsiadowi już bez wsparcia kukiełki.

Takie gry w pytania i odpowiedzi mogą być użyteczne i sprawiać radość dzieciom zarówno 5-letnim, jak i 8-letnim, jednak gry przeznaczone dla starszych dzieci będą się odpowiednio różnić od gier dla młodszych uczniów pod względem treści i stopnia złożoności.



W przypadku dzieci z ubogim słownikiem nauczyciel może dodać Tak, to prawda i Nie, to nie prawda, aby można było grać w grę typową dla tej grupy wiekowej. Jedno dziecko ma zawiązane oczy a inne siada na jego kolanach. Pierwsze próbuje odgadnąć imię tego, które siedzi mu na kolanach, pytając Czy twoje imię to...? Jeśli propozycja jest niepoprawna, drugie dziecko bądź cała grupa odpowiada: Tak, to prawda! I tak dalej, aż do momentu, gdy poprawne imię zostanie znalezione.

Wprowadzenie nazw kolorów i liczb znacznie rozszerza zakres możliwych pytań i odpowiedzi. Używając róznych przyimków oraz różnorako pokolorowanych piłek, nauczyciel umieszcza jedną z piłek w pudełku, drugą zaś na pudełku. Pytania, takie jak: Gdzie jest niebieska piłka? Czy niebieska znajduje się na pudełku? Ile piłek jest na pudełku? mogą być zadawane w tym kontekście. Przez to dzieci mogą uczestniczyć w przyjemnych grach w celu przeglądu i powtórzenia słów i struktur już znanych. Później, gdy kompetencje językowe dzieci wzrosną, opisane wcześniej przedmioty mogą zostać zastąpione rysunkami osób wykonujących różne czynności, umożliwiając dzieciom zadawanie pytań takich jak: Czy to chłopiec, czy dziewczynka? Co on robi? Czy on wstaje? etc.- aż do momentu, gdy padnie poprawna nazwa czynności, wybrana spośród tych, z którymi dzieci są już zaznajomione.

Gra w pytania i odpowiedzi może także przybrać formę bardziej sformalizowanej rozgrywki, z wykorzystaniem specjalnie do tego celu przygotowanych materiałów.

Dowiedz się więcej...

Czytaj dalej...