Gry sytuacyjne

Gry sytuacyjne

Kiedy nazwy części ciała już są znane, mogą być odgrywane trudniejsze gry sytuacyjne. U lekarza może być pierwszą. Następująca sytuacja jest dobrze znana większości dzieci: coś jest nie tak z jakąś częścią ciała, więc idzie się do lekarza i prosi o pomoc. By rozpocząć, może zostać użyta prosta wypowiedź: Doktorze, moja głowa. Na późniejszych etapach gra może przekształcić się w bardziej złożony dialog, bardziej przypominający życie codzienne, uwzględniający pozdrowienia i podziękowania, pytania rodziców i instrukcje pielęgniarki: Niech pije herbatę. Daj jej lekarstwo. Jak ona się czuje? Co go boli?

Używając tych samych struktur mogą zostać przeprowadzone inne gry, jak w sklep z zabawkami czy w zoo. Kiedy nauczyciel wprowadza nowe elementy w sytuację gry, powinien dać dzieciom szansę użycia struktur i słów, których już się nauczyły. Jak może przebiegać gra W zoo w różnych wersjach od najprostszej do najbardziej złożonej, pokazują poniższe przykłady:

  1. Osoby: stróż (nauczyciel); rodzice i dzieci (grani przez uczniów). Język: nazywanie zwierząt, określanie położenia, kolorów, rozmiaru
  2. Osoby: stróż (uczeń), dzieci (uczniowie). Sytuacja: jedna klatka jest otwarta; tygrys zniknął. Język: Chodźcie tu wszyscy! Nie biegaj... Czy się boisz? Gdzie jest stróż / policjant / Marek / Ania? To koniec! Tygrys znów jest w klatce!
  3. Osoby: stróż (uczeń); dzieci, które chcą kupić zwierzęta (uczniowie). Sytuacja: dzieci chcą kupić młode zwierzęta do szkolnego zoo. Język: wszystkie słowa i struktury użyte w 1 i 2.

Czytaj dalej...